Bundan kurtuluş yok gibi gözüküyor. Unutmak ya da geride bırakmak bir seçenek olmaktan çıkalı oluyor bir hayli. Bir şekilkde hep her gün orada duruyor ve beni kendimden nefret ettiriyor çünkü zayıflığımı yüzüme vuruyor, çünkü yanımda değil.
O zaman farklı bir şey yapmam gerekiyor. Belki onun yaptığını. Onun varlığını kabul edeceğim. Bir yere gitmeyeceğini ya da geri gelmek istemeyceğini anlayıp, sindireceğim. Unutmaya çalışmayacağım. Buruk bir gülümsemeyle de anmayacağım. Onun hep orada olduğunu bileceğim ve bu sayede o yanımdaymış gibi davranmaktan kurtaracağım kendimi. Kendimi onsuzluktan kurtaracağım ve başka insanlara aşık olabileceğim.
Başka kadınların yanında kendimi mutlu hissetmeye çalışacağım, başka kadınlarla sevişmeye çalışacağım, başka kadınların kurbanı olmaya çalışacağım.
Ama o hep orada bir yerlerde olacak. Ne yapalım başka türlüsünü beceremiyorum.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
"100. yazı büyük yazısı" gibi bir geyikte dediydim hatırlıyor musun? Demek ki şöyle yapınca oluyomuş böyle yapmak lazımmış gibi şeyler nasıl da yalanmıştı diye. Biri olmuyosa kendin koyduğun bir alternatif yapmak, olduğun gibi yapmak vs. diye edebi edebi gidiyordu.. Galiba sen yaptığın sürece her şekilde en doğrusunu yapıyosun abi.
YanıtlaSil