...ve insan yaratıyor.

Yapabiliyor çünkü. Var yok. Hop. Var. Olmazsa da yok. Ama oluyor bir ara. İşte o ara süper bir şey.

İstiyorsun, elde edemiyorsun, oluyor. Her şey için böyle bu. Kadınlardan bahsetmiyorum, şimdilik yani. İstediğin huzur olsun mesela. Olmuyor. Bu yaşta hiç olmuyor. Babama söyledim bunu. "Hehe" dedi. "Hayırdır?" dedim. "Boku yemişsin, haberin yok" dedi.

İstediğin olmayınca yaratıyorsun çünkü "next best thing" o.  Neredeyse... O duygu işte.

Yaşamaya değer şeyler yaratıyorsun. Çünkü ihtiyacın var. Ol diyorsun oluyor ama işte pek olmuyor ya hani... Yani var oluyor da adam gibi bir oturmuyor böyle tık diye. Gerçeği buna yaklaşamaz bile. Ondan anlıyorsun zaten farkı.

Tüketiyor fekat. Hayalgücü yiyip, stres sıçıyor. Fena. Yapacak bir şey yok. Hayat...

İstediğim gibi yaşamayı bir becersem acayip rahatlayacağım da işte olana kadar böyle.... İstediğim gibi yaşamayı da sakız çiğnemek gibi anlattım demin, o da iyi oldu.

Çok şey istiyorum. Hepsini de alacağım. Zamanla. Seve seve. Zamanla. O zaman olacak işte. O zaman diyeceğim ben bunun için mi siktim kendimi senelerdir. Sonra da "Evet ulan... Hiç fena değil aslında" diyip gidip torunumu gıdıklayacağım.

Evet.