O değil de bu blog eski blog değil çocuklar

Bugün bu sayfanın adresini facebook profilime ekledim. Sanırım artık bir anlam ifade etmeyecek bir takım korkular yüzünden bunu yapmamıştım daha önce ve yapınca da buraya yazacak kadar önemli bir olaymış gibi davranıyorum, evet.

Eski blogun uslubundan farklı bir hal alıyor bu git gide. Olması gereken de bu tabi de, yalnızca daha az edebi ve okunması o kadar eğlenceli olmayan yazılar yazmak pek de öyle tatminlerden tatmin beğendirmiyor.

Bu, yazacak etkileyeci şeyler yaşamıyorum demek değil. Yaşadığım her şeyi sanatsal kisvelere sokabilecek kadar zaman geçirdim ergenlikte. O stokla bir ömür boyu giden var. Ben yapmadım. Yapsam yine yaparım tabi. Edebi yazılardan bahsediyorum, ergenlikten değil. Bir daha ergenlik korkunç olurdu.

Eskiden daha çalakalem yazardım. Kusmaktı yani bir yere kadar. Şimdi cümle kurmadan şöyle bir düşünüyorum. Araya cümleler ekliyorum bazen bunun gibi. Daha amaçlı yazıyorum. Amaç derken kansere çare bulacak bir yazı yazmaya çalışmıyorum tabi ki. Yalnızca rahatlamak için yazmıyorum artık. O zaman elinde bir tek bir şeyleri anlatmak için yazmak kalıyor. Bu da o zira.

Bu blogla ilgili planlarım var. Benden başka iki kişiyi daha barındıran planlar. Eylül den sonra ama.